X
تبلیغات
شعر و متن ادبی

شعر و متن ادبی

برای نوشتن و قرار دادن شعر و متن ادبی(تراوشات ذهنی خودم)

سلام

این شعر مربوط به تقریبا 2ماه پیش هست ولی الان به نظرم امد شاید مناسب باشه:

من شنیدم این حرف روی منبر از مرد

همه چیز آرام است

همه چیز خندان است

همه چیزش عالی است

کودکان میخندند

روزهایی آبی

خانه هایی خندان

مردمانی همراه

اقتصادی پویا

قدرتی بی همتا

عزتی در دنیا

پاسخی، مردی داد

پولها با برکت

خرجهایی اندک

ولی افسوس فقط در نارمک

آنچه بیند چشمم

کودکم میگرید

خانه ام هست اتاقی کوچک

روزهایی آبی

آبی بی معنی

جیب هایی خالی

خالی پر معنی

معنی اش درد فقط

طفلم منتظر زرد آلو است

چه بگویم پاسخ

پاسخی نیست مرا

من نفهمیدم

حرف های مرد روی منبر

+ نوشته شده در  چهارشنبه دهم آبان 1391ساعت 8:22 بعد از ظهر  توسط mohammad sadegh ardalan  | 

 

سبز خونین

خواستم شعری بگویم

از ادب وابیات بگویم

از عشق و احساس بگویم،

خواستم این قلمم را روی کاغذ به محبت بگشایم

به درونی پر از احساس گشایم،

خواستم از گل بنویسم

از گلی بی خار و بی درد،

خواستم از هرچه خوب ست بنویسم

خواستم از مادر بنویسم

بهتر است اینطور بگویم

خواستم

آرام باشم،

ولی افسوس چه گویم

که صدایی،

که صدایی من شنیدم

پراز احساس و

پراز غم

پراز رنجش دوران،چه صدایی

چه ندایی

مادری،


مادری سبز ولی مشکین پوش

دختری ناز ولی خونین روی



آسمانی آبی ولی گازاندودپسری شاد ولی اشک آلود

سنگفرش ها، همه آغشته به خون،

لیک،

چهرهایی شاد از این احوال است

چشم خود را بر اینها بستند

بر تن اینها لباسی مخملی پوشاندند

همه را وصل به جای دگری می بینند

کشتگان را زدیار دگری میخوانند،

قاتلان را زکجا می جویید؟


وای بر ما که حق شد ناحقوای برما که قاضی شد رفیق راهزن


وای بر ما که خاموش هستیم

وای برما که در جهل مرکب  همگی بنشستیم

وای برما و

               وای برما.

 

+ نوشته شده در  جمعه دوازدهم تیر 1388ساعت 11:1 بعد از ظهر  توسط mohammad sadegh ardalan  | 

ماهی کوچک من حوض ندارد اما؛
                                            تنگ او کوچک و از جنس بلور
او به هر رو که رود آزاد است
                               تنگ را پاسبان می داند.
 گربه ی کوچه ی پشت زد به سرش یک هوسی
                         آمد و خیره به ماهی نگریست 
ماهی سرخوش به خیال خود بود
                                         که
                                            نشاید کس آمدنش در ملکش؛
ای دزیغا گربه آمد تنگ را پرتاب کرد
تنگ یاری ماهی نکرد
                        بشکست و ماهی را رسوا کرد
ماهی کوچک من در نفس آتش خود
                                        گفت: ندارم جز گربه ی کوچه ی پشتی یاری
+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و یکم مرداد 1387ساعت 1:2 بعد از ظهر  توسط mohammad sadegh ardalan  | 

فریاد را در گلو خفه میکنم

                                    و چون بغضی می شکنمش

تا تکه هایش گونه ام را نمناک کند

تا گونه ام را وقتی پاک می کند

                از دستانش خون جاری شود 

تا بفهمد که چه کرد با من

و او این کار را بود

مسبب

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه دوازدهم تیر 1387ساعت 9:59 بعد از ظهر  توسط mohammad sadegh ardalan  | 

  سلام به دوستان قدیمی مدتی بود که حالم گرفته بود و وب لاگ را به روز نکردم الان کمی بهترم و سعی میکنم که وبلاگ را به بهترین نحو به روز بکنم

دوست کوچک شما صادق

+ نوشته شده در  سه شنبه هفتم خرداد 1387ساعت 7:4 بعد از ظهر  توسط mohammad sadegh ardalan  | 

در این جا شعر دوست عزیزم مصطفی توفیقی را برایتان گذاشتم و از مصطفی جون بابت شعرش ممنونم

این روزها همه چیز خوب است : آرام و خوب ... جز این که دلم تنگ شده است برای کوه و کوله پشتی و شکار ... دلم لک زده است برای چادر زدن در شب کویر و ستاره هایی که دارند سقوط می کنند روی سرم و قلبم که تند تند می زند !!!... برای دریا و ساحلی که با انگشت هایم روی ماسه هایش می نویسم : (( دوستت دارم ... ))


دیوارها دیوارها دیوارها ... مدام تنگ و تنگ و تنگ تر می کنند هوای شعرگفتن را ... و این روزها البته همه چیز خوب است! ...


نشسته ام به انتظار شما با یک شاخه غزل ...

 

 

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و نهم اسفند 1386ساعت 1:38 بعد از ظهر  توسط mohammad sadegh ardalan  | 

اسم من چیست مگر

اسم من تاریکی است

اسم من بی معنی است

اسم من گمشده است

 اسم من لای این خاطرها گم شده است

خاطراتی همه تلخ بل شیرین

خاطراتی همه بوی دربندی بل آزادی

خاطراتم چه بود

خاطرات عشقی زنده

                                لیک

                                          از برای معشوقه ام مرده بود

خاطرات یک جمله

عشق آتش بزده بر دل من

کاش دوست اینجا بود

گوش می داد به حرف دل من

من به او می گفتم

یاور من ای نوازنده ی تار

     بنواز

         تا که روشن بشود تاریکی دل

بنواز

      تا که گرمی بدهی بر دل من

ولی افسوس نباشد پیشم

همه حرف است و خیالی بیش نیست

من به دنبال رهی می گردم

هر چه می جویم نمی یابم سخنی بهتر از حرف یوشیج

(دستها می سایم

                        تا دری بگشایم)

سوی او راه یابم

دست او را گیرم

عشق او را بینم

عاشقش بینمش او را

بی نتیجه باشد

هیچ چیز نسیبم نشود

جز غم دوری معشوق ز من

 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم بهمن 1386ساعت 11:51 قبل از ظهر  توسط mohammad sadegh ardalan  | 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم بهمن 1386ساعت 11:22 قبل از ظهر  توسط mohammad sadegh ardalan  | 

نور دشتی به وسعت دریا

موجش خیال زنده ی مردان

صدا ندارد اما پر ز حرف است

صداقت آنجا خانه دارد

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم بهمن 1386ساعت 11:21 قبل از ظهر  توسط mohammad sadegh ardalan  | 

 
با سلام خدمت بازدید کنندگان عزیز

 این وبلاگ برای قرار دادن شعر ومتن ادبی شاعران و نویسندگان جوان طراحی شده است تا تمام علاقه مندان به هنر ادبیات از ذوق این ادبای جوان بهرمند شوند.پیشاپیش از دوستانی که مطالب خود را برای قرار دادن در این وبلاگ ارسال می کنند کمال تشکر را میکنم.

                                                                                 

+ نوشته شده در  شنبه بیستم بهمن 1386ساعت 11:38 قبل از ظهر  توسط mohammad sadegh ardalan  | 

 

من به اوج می نگرم

ولی افسوس چرا اینجایم

من در اندیشه ی روز روشن

ولی افسوی که استاده در ظلمت شب می گردم

من در اوج فکرم

 در اعماق وجود بشری

رو به اشک پشت به لبخند نشستم

من به آب می نگرم ولی افسوس سبو می شکند

من به خود مینگرم

خودی از جنس بلور                          

خودی اوج تفکر

خودی از رنج دیار ابدی                               

رنگ بازم

                         ولی باز مینگرم

شاید به بصر نباشد معنی

من ببندم چشمم

این بار با گوش می شنوم

من به دنبال صدای بلبل بر گل میگشتم

ای دریغا که:

                   که صدایی شوم می شنوم

پی بشنیدن شر شر آب چشمه

پی پاک گشتن خاک

ولی افسوس که باز غرش ابر به گوشم آید

پس از آن منتظرم تا که شنیدن بکنم

ریزش نم نم باران روی گلبرگ گل یاس

ولی باز هم افسوس

صدای زوزه باد میرسد بر گوشم

           که پی کندن برگ از بر گل می باشد

گوش را کر کردم‌‌

تا که با دل احساسی بکنم

تا که شاید این بار حس بکنم

                                          انچه را که لطافت دارد

ولی باز افسوس و

                            دو چندان افسوس

چیزی از لطافت حس نکنم

                            مگر از سختی سنگ

این چه باشد که من این گونه

مینگرم میشنوم

این چرا در دل من افتاده

شاید یک روز پاسخی شیرین از بهرخودم من شنوم

در این همه تلخی دل

+ نوشته شده در  شنبه بیستم بهمن 1386ساعت 4:24 قبل از ظهر  توسط mohammad sadegh ardalan  |